تبلیغات
کشورهای اسلامی - اندونزی

اندونزی کشوری است دارای حکومت جمهوری که ازمجموعه ای جزایر (قریب 3000 جزیره بزرگ و کوچک ) تشکیل یافته است . اندونزی در جنوب شرقی آسیا در اقیانوس کبیر قرار دارد و خط استوا از وسط این جزایر میگذرد. از قدیم این نامها بر مجموعه جزایر اندونزی اطلاق شده : 1- نوسنتارا (aratnasuN) مرکب از «نوسا» بمعنی جزایر یا وطن و «انتارا» به معنی بین و شاید مقصود از آن جزایر یا وطن میان دوقاره یعنی آسیا و استرالیاو بین دو اقیانوس ساکن و هند است . 2- اینسولیند (ednilusinI) بمعنی جزایر هند. 3- جزایر مالایا. 4- جزایر هند شرقی . 5- قدمای عرب و هم اکنون برخی از آنان جاوه را بر مجموعه جزایر اندونزی از باب اطلاق جزء بر کل اطلاق کرده اند. 6- اندونزی که مرکب از دو کلمه «اندو» محرف هندو و «نیزی »جزایر است . این کلمه از سال 1850م متداول شده است . معرب آن «اندونسیا» است . (از کتاب هذه هی اندونسیا ص 18 بنقل از یادداشتهای لغت نامه ). وسعت اندونزی در حدود 9/1 میلیون کیلومترمربع و جمعیتش در حدود یکصد و پنج میلیون تن است . جزایر بزرگو معروف آن عبارتند از: سوماترا ، جاوه ، جزایر سولاوزی ، جزایر ملوک و بالی علاوه براین قسمت عمده جزیره کالیمانتان (برنئو) و قسمت غربی گینه جدید بنام ایریان و نیمه غربی جزیره تیمر جزء این کشور است . اوضاع طبیعی : در جزایر اندونزی یک رشته کوههای آتشفشانی از مغرب به مشرق کشیده شده و جلگه های ساحلی آن در کنار دریا باریک و کم وسعت است . این کوهها اغلب دارای قلل متعدد آتشفشانی و برخی از آنها روشن است . خاک جزایر اندونزی چون در بیشتر جاها از لایه های آتشفشانی تشکیل شده حاصلخیر و برای کشت انواع محصولات استوایی استعداد دارد. آب و هوای اندونزی گرم و مرطوب است و باران در آن فراوان می بارد و رودهای پرآب و متعدد ولی کم عرض در آن جاری است . نژاد: مردم اندونزی از شاخه های نژاد زردند که با اقوام زردپوست جنوب آسیا اختلاط پیدا کرده اند. در سراسر اندونزی قریب 131 قوم مختلف زندگی می کنند.
زبان و دین : زبان مردم اندونزی مالایایی است و زبان هلندی نیز بر اثر تسلط چند صدساله هلند در این کشور رایج است . و نیز زبانهای محلی در جزایر مختلف معمول است بیش از 95 میلیون تن از مردم اندونزی مسلمان و دو میلیون مسیحی و عده ای نیز پیرو دین بودا و برهمااند.
شهرها: پایتخت اندونزی جاکارتا با 3 میلیون تن جمعیت در جزیره جاوه است . و شهرهای مهم آن سورابایا (با یک میلیون تن جمعیت )، باندونگ (با 972 هزارتن جمعیت )، سمارنگ (با 366 هزارتن جمعیت )، جوک جاکارتا (با 268 هزارتن جمعیت )، مدان (با 310 هزارتن جمعیت ).
وضع اقتصادی : بمناسبت وجود زمینهای حاصلخیز و وفور باران کشاورزی این کشور دارای رونق فراوان است بطوری که در برخی از جاهاسالی سه مرتبه محصول از زمین برداشته میشود. قریب 70 درصد مردم به کار کشت و زرع اشتغال دارند. محصولات عمده اندونزی برنج ، ذرت ، سیب زمینی ، نخود، باقلا، نیشکر، چای ، کاکائو، قهوه ، نارگیل ، گنه گنه ، موز، نیل و اقسام ادویه از قبیل فلفل ، میخک ، دارچین ، جوز، زنجبیل و جز آنهاست . در قرون اخیر ادویه اندونزی باندازه ای در جهان شهرت داشته که این جزایر را جزایر ادویه می گفته اند. قسمت بیشتر اندونزی پوشیده از جنگل است واز آن اقسام چوبها و میوه های جنگلی بدست می آید.
معادن مهم اندونزی ، عبارتند از: نفت ، زغال سنگ، قلع، نیکل ، منگنز، نمک و اورانیوم . استخراج نفت در این کشور رونق دارد در سال 1963م . 3/22 میلیون تن نفت از معادن آن استخراج شده است . صنایع اندونزی بسیار جوان است و از سال 1930 به ایجاد کارخانه های متعدد از قبیل کارخانه تصفیه شکر، بافندگی ، کشتی سازی ، کاغذسازی ، تهیه نوشابه ، روغن نباتی ، صابون سازی و لاستیک سازی اقدام شده است .
تاریخ : سرزمین اندونزی در نخستین قرون میلادی تحت نفوذ کاهنان هندی و بودایی و تمدن هندی قرار گرفت . امپراتوریهای محلی که از قرن هفتم میلادی ببعد در این سرزمین تشکیل شدبستگی نزدیک با آیینهای هندی و بودایی داشت . اسلام از قرن سیزدهم میلادی بتوسط سوداگران مسلمان از جانب هند وارد این جزایر شد و بتدریج سایر ادیان را تحت الشعاع قرار داد. در قرن شانزدهم میلادی که بازرگانان پرتقالی به اندونزی آمدند، این سرزمین به چندین حکومت ضعیف منقسم شده بود. در اواخر همین قرن شرکت هند شرقی هلند، پرتغالیها را بیرون راند. از این تاریخ تا سال 1798م . اندونزی عرصه فعالیتهای این شرکت بود. دراین سال شرکت مزبور منحل شد و اندونزی تحت حکومت مستقیم هلند درآمد. در اواخر قرن نوزدهم بر اثر بدرفتاریهای عمال دولت هلند احساسات ضدهلندی در این جزایر گسترش یافت ولی دولت هلند در مقابل آزادیخواهان و استقلال طلبان سختگیری نشان می داد تا اینکه در جنگ جهانی دوم دولت ژاپن اندونزی را اشغال کرد و حکومتی به ظاهر ملی در آن ایجاد نمود که تا سال 1945م . ادامه داشت . در طی جنگ نهضت جمهوری خواهان برهبری دکتر سوکارنوروزبروز تقویت یافت تا آنجا که مقارن شکست ژاپن از دول متفق جمهوری خواهان سراسر جزایر جاوه و سوماترا را از دست حکومت دست نشانده ژاپن خارج ساختند ولی قوای متفقین که قسمت عمده آن را قشون هندی بریتانیا تشکیل می داد به پشتیبانی دولت هلند، با قوای جمهوری خواهان به جنگ پرداختند تا سرانجام مذاکرات دولت هلند وملیون به نتیجه رسید و قراردادی بسته شد که بموجب آن در سال 1949م . می بایستی اتحادیه ای از هلند، و دولت متحده اندونزی تشکیل می شد ولی قبل از اینکه این قرارداد بمرحله اجرا گذاشته شود بار دیگر بین دو طرف جنگ و اختلاف درگرفت تا اینکه در دسامبر 1949م . اساسنامه اتحادیه هلند با جمهوری متحده اندونزی بمرحله اجرا درآمد و دکتر سوکارنو از طرف ملت به ریاست جمهوری انتخاب گردید و در سال 1956م . اتحادیه هلند بااندونزی از بین رفت . در سالهای اخیر روابط اندونزی با چین کمونیست افزایش یافته بود و پیشرفت روزافزون کمونیستها باعث قیام نظامیان و سرکوب حزب کمونیست گردید و دکتر سوکارنو اختیارات خود را به رهبر رژیم نظامی جدید سپرد (1965م .) و در سال 1967م . سوکارنو بکلی از کار برکنار شد و ژنرال سوهارتو به ریاست جمهوری انتخاب گردید.

اعلام استقلال اندونزی توسط سوكارنو

جام جم آنلاین: 63 سال پیش در روز 17 اوت سال 1945 میلادی درست در خاتمه جنگ جهانی دوم ، احمد سوكارنو ، رهبر مبارزان آزادی خواه اندونزی استقلال این كشور را اعلام كرد. اما4 سال طول كشید تا اندونزی توانست به استقلال دست یابد و از استعمار هلند خلاص شود.

 

در سال 1596 میلادی هلندی ها با یك ناوگان شامل 4 فروند كشتی در منطقه بانتن تجارت با اندونزی را آغاز كردند. چون این كشتی ها با محموله ادویه صحیح و سالم به هلند بازگشتند ، این كشور تصمیم گرفت یك تشكیلات سازماندهی شده برای تجارت با اندونزی را ایجاد كند. بنابراین هلندی ها شركت هلندی هند شرقی را در سال 1602 میلادی تاسیس كردند. برای حمایت از ناوگان تجاری هلند ، كشتی های جنگی این كشور آنها را همراهی می كردند. هلندی ها تمام تلاش خود را به كار بستند تا از هرگونه ارتباط خارجی های دیگر با جزایر اندونزی جلوگیری كنند. آنها ابتدا منطقه جایاكارتا كه در قرن هفدهم میلادی نام باتاویا را بر آن گذاشتند ، تصرف كردند. سلطان آكونگ دشمن خونی هلندی ها بود. در سال 1629 میلادی او نیروهای خود را برای حمله به باتاویا اعزام كرد ، اما به دلیل آتش توپخانه هلندی ها ، نیروهای سلطان آگونگ شكست خورده و عقب نشینی كردند. در سال 1740 میلادی ، هلندی ها شورش جاكارتا را به شدت سركوب نمودند و در جریان آن ده ها هزار اندونزیایی و ده هزار چینی را به قتل رساندند. در 31 دسامبر سال 1799 میلادی شركت هلندی هند شرقی ورشكست شد و تمام سرزمین اندونزی تحت كنترل تشكیلات دولتی هلند در باتاویا قرار گرفت و شركت تجاری تبدیل به امپراتوری مستعمراتی شد. در سال 1907 میلادی ، سیسینگا مانگرایا ، پادشاه اندونزی علیه هلندی ها قیام كرد ، اما ارتش هلند نیروهای او را شكست داده و استعمار هلند بر اندونزی ادامه یافت. تا این كه پس از حمله ژاپن به پرل هاربر و آغاز جنگ با امریكا ، ارتش ژاپن به جزایر هند شرقی حمله كرد و به سرعت این سرزمین را اشغال كرد. در مارس سال 1942 میلادی ارتش مستعمراتی هلند تسلیم نیروهای ژاپنی شد. مردم اندونزی ابتدا به ژاپنی ها به چشم نیروهای آزادی بخش از استعمار هلند می نگریستند ، اما مدت زیادی طول نكشید كه متوجه شدند ژاپنی ها نه تنها دستكمی از هلندی ها ندارند ، بلكه به مراتب از آنها خونخوارتر و مستبدتر هستند. در اواخر جنگ اقیانوس آرام (جنگ جهانی دوم در منطقه اقیانوس آرام) قدرت نیروهای ژاپنی رو به زوال نهاد و مردم اندونزی علیه ژاپنی ها دست به شورش زدند. ژاپنی ها برای آرام كردن مردم اندونزی موافقت كردند پرچم سرخ و سفید به نشانه پرچم اندونزی برافراشته شود. سرانجام نیروهای ژاپنی در سال 1945 میلادی مجمع الجزایر اندونزی را ترك كردند اما دوران اشغال اندونزی توسط ژاپنی ها مزایایی را دربرداشت. در جریان این مدت سازمان های نظامی ، ملی گرا و ضد استعماری زیادی ایجاد شدند كه آماده بودند با بازگشت هلندی ها با آنها مقابله كنند. احمد سوكارنو كه در دوران اشغال اندونزی توسط ژاپن با تشكیل گروه های مقاومت از محبوبیت خاصی برخوردار بود، در روز 17 اوت سال 1945 میلادی استقلال اندونزی را اعلام كرد و یك دولت هشت نفری تشكیل داد و خود سوكارنو به عنوان رئیس دولت انتخاب شد. مجمع الجزایر اندونزی به هشت منطقه تقسیم شد و در راس هر یك از این مناطق یك حاكم اندونزیایی منصوب گردید. در روز 16 سپتامبر سال 1945 میلادی نیروهای بریتانیایی به فرماندهی مونباتن فرمانده نظامی منطقه اقیانوس آرام و نیروهای هلندی به اندونزی حمله كردند. وان در پلاس به عنوان نماینده قدرت لاهه وارد اندونزی شد. در هر منطقه ای كه نیروهای بریتانیایی مستقر می شدند تشكیلات استعماری هلند دوباره برقرار می گردید. درگیری میان هلندی ها و اندونزیایی ها افزایش یافت ، بریتانیایی ها كه منافعی در اندونزی نداشتند ، تصمیم گرفتند هر چه زودتر این لانه زنبور را ترك كنند و در نوامبر سال 1946 میلادی نیروهای بریتانیا خاك اندونزی را ترك كردند. هلندی ها برای حفظ این مستعمره ثروتمند پیشنهاد تاسیس یك جامعه مشترك المنافع اندونزیایی را دادند ، اما اندونزی فقط خواهان استقلال كامل بود. بحران اندونزی از حالت منطقه ای خارج و جنبه بین المللی پیدا كرده بود. هلندی ها تلاش می كردند با زور و سركوب حاكمیت خود را به مردم اندونزی تحمیل كنند ، اما مقاومت مردم با تشدید فشار هلندی ها بیشتر می شد. سرانجام هلند در 27 دسامبر سال 1949 میلادی استقلال اندونزی را پذیرفت. تمام كشورهایی كه در مجمع الجزایر اندو

نزی به طور مصنوعی تشكیل شده بودند به جاوه و سوماترا پیوستند و در 17 اوت 1950 میلادی اندونزی متحد تشكیل گردید. به این ترتیب احمد سوكارنو در روز 17 اوت سال 1945 میلادی استقلال اندونزی را اعلام كرد و پس از چهار سال جنگ خونین با نیروهای استعمارگر هلند ، پایداری مردم اندونزی منجر

ر

مجموعه‌ای از جزایر (قریب به ۳۰۰۰ جزیره بزرگ و کوچک) است که در جنوب شرقی آسیا در اقیانوس کبیر قرار دارد. سابقاً این جزایر در تصرف هند و به هندِ هلند موسوم بود ولی بعد از آنکه کشوری مستقل و آزاد گردید، «اندونزی» نام گرفت. مساحت این کشور ۱۹۱۹۰۰۰ کیلومتر مربع و پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می‌شد. شهر مهم آن سورابایا است. این کشور دارای معادن قلع، نفت، ذغال‌سنگ و مس است و توتون، برنج، قهوه و کائوچو جزو محصولات کشاورزی این کشور است.

اندونزی با گینه نو، تیمور شرقی و مالزی مرز زمینی دارد. پنج جزیره اصلی این كشور جاوا، سوماترا، كالی مانتان، گینه نو و سولاوسی هستند.

 

 

حكومت : جمهوری
مساحت : 445/919/1 كیلومترمربع

 جمعیت : 231,328,092 (July 2002 est.) نفر
رشدسالانه جمعیت : ½ درصد
پایتخت : جاكارتا
زبان :  باهاسا – اندونزیایی
دین : اسلام – مسیحی

واحد پول : روبیا
Exchange Rates

 

این كشور، به شكل یك قوس، مشتمل بر هزاران جزیزه در طول خط استوا، مانند كالی مانتان سوماترا ایریان جایا - سولاوزی و جاوه است. اندونزی، چهارمین كشور پرجمعیت دنیا محسوب می شود. مردم این كشور در سواحل جزایر ویا در دره ها و بخصوص در جزیره جاوه زندگی كرده، و كشاورز می باشند. بیشتر جزایر اندونزی، غیر قابل سكونت هستند. این كشور، آب و هوای گرم و استوای داشته، و بارانهای موسمی، سبب رونق كشاورزی می شود. توریسم - صنایع چوب الوار و نفت از منابع مهم درآمدهای ارزی، اندونزی به شمار می روند

مشخصات آماری اندونزی

 

نام رسمی

جمهوری اندونزی (Republik Indonesia)

حکومت

جمهوری

عضو

سازمان ملل متحد،سازمان کشورهای صادر کننده نفت، انجمن ملل آسیای جنوب شرقی

مختصات جغرافیایی

5درجه و 00دقیقه جنوبی و 120 درجه و 00 دقیقه شرقی

مساحت

1,919,440 کیلومتر مربع

خط ساحلی

54716کیلومتر

پایتخت

جاکارتا

شهرهای مهم

سورابایا،مدان،باندونگ،سمارانگ،پالم بانگ ،‌‌ اوجونگ پاندانگ

جمعیت

238,452,952 نفر (July 2004 est.)

رشدسالانه جمعیت

1.49%درصد(July 2004 est.)

امید طول عمر

61 سال

زبان

باهاسا اندونزی ، جاوه ای، مادوری ، سوندانی و حدود 25 زبان عمده دیگر

مذهب

اسلام سنی ، کاتولیک رومی ، دیگر مسیحیان و هندو (2%

واحد پول

روپیه اندونزی

سرود ملی جمهوری اندونزی





حکومت


هر
پنج سال انتخابات برای 400 نفر از اعضای مجلس نمایندگان تحت نظام تعیین تعداد نمایندگان به نسبت جمعیت هر منطقه برگزار میگردد،100 عضو دیگر را رئیس جمهور انتصاب میکند. مجلس شورای خلق ، که متشکل از اعضای مجلس نمایندگان به اضافه 500 نفر دیگر به نمایندگی از جانب دولتهای محلی، گروههای صنفی و ذینفع – هر پنج سال تشکیل جلسه میدهد تا بر اصول کلی سیاست دولت نظارت کند و به انتخاب رئیس جمهور بپردازد.رئیس جمهور کابینه را انتصاب میکند. از 27 استان کشور دو تا خود مختارند .

احزاب سیاسی اصلی عبارتند
از:

·         گلکار (اتحاد دولت)، گروه توسعه متحد (اسلامی)

·         حزب دموکرات اندونزی (مسیحی) و ملی گرا



استانهای خود مختار

 

 




آموزش

میزان باسوادی: 77% (1990).
سنین تحصیل
اجباری: 7 تا 13 سال
.
تعداد دانشگاه
: 35 دانشگاه دولتی، 26 دانشگاه خصوصی


دفاع


خدمت سربازی
: 2 سال گارانتی


جغرافی


این کشور، به شکل یک قوس، مشتمل بر
هزاران جزیزه در طول خط استوا، مانند کالی مانتان، سوماترا، ایریان جایا ، مادورا ، سولاوزی ،جاوه ، بالی و جزایر سوندای کوچک (از جمله لامبارک، فلورس و تیمور) است.
اندونزی، چهارمین کشور پرجمعیت دنیا محسوب می شود. اندونزی
متشکل است از 3700 جزیره که از این تعداد 3000 جزیره مسکونی است.مردم این کشور در سواحل جزایر و یا در دره ها و بخصوص در جزیره جاوه زندگی کرده، و کشاورز می باشند. بیشتر جزایر اندونزی، غیر قابل سکونت هستند. این کشور، آب و هوای گرم و استوای داشته، و بارانهای موسمی، سبب رونق کشاورزی می شود.
جاوه
و همسایه کوچکترش مادورا جمعیت متراکمی دارند و نزدیک به دو سوم مردم اندونزی را در خود جای میدهند. سلسله جزایر شمالی متشکل است از کالیمانتان (بخش اندونزیایی جزیره بورنئو)، جزایر نامنظم و کوهستانی سولاوسی (سلبس)، گوره ملوک، وایریان جایا (بخش غربی گینه نو)بیش از دو سوم این کشور از جنگلهای استوایی بارانی پوشده شده است.

·         رودهای مهم: کاپواس ، دیگول ، باریتو.

·         بلندترین نقطه: نگگا پولو (هرم کارستنز) 5030 متر (در جزیره ایریان جایا).

·         آب و هوا: آب و هوا استوایی و بارندگی در طول سال سنگین است.



اقتصاد

 

 



اندونزی از نظر مواد
معدنی و نفت ، گاز طبیعی ، قلع ، نیکل ، زغال سنگ، بوکسیت و مس نیز ثروت فراوانی دارد،ولی به دلیل جمعیت زیاد نسبتا فقیر است.
بیش از 50% مردم این کشور زارعین معیشتی هستند
و برنج محصول اصلی به شمار میرود. ولی هم کشاورزان مزارع بزرگ و هم روستاییان مقادیر زیادی لاستیک ، چای ، قهوه ، تنباکو و ادویه صادراتی تولید میکنند.
بخش صنعت
بیشتر به فرآوری مواد معدنی و محصولات کشاورزی میپردازد. اندونزی در دهه 1980 و اوایل دهه 1990 به میزان رشد اقتصادی بالایی دست یافت.توریسم ، از منابع مهم درآمدهای ارزی، اندونزی به شمار می رود.


تاریخ معاصر


از قرن هفدهم،
هند شرقی مهم ترین و سودآورترین بخش امپراتوری هلند به شمار میرفت. به غیر از اشغال کوتاه مدت بریتانیا یی ها (1811 تا 1814) و قیامهای گاه گاهی محلی، هلند کنترل این کشور را تا 1942 حفظ کرد.
در این سال ژاپنی ها به این مستعمره هجوم آوردند و به عنوان آزاد کنندگان
کشور از حکومت استعماری مورد استقبال اکثر اندونزیاییها قرار گرفتند با تسلیم ژاپن در 1945 ، احمد سوکارنو (1901 تا 1970)، بنیانگذار حزب ملیون در 1927 – هند شرقی هلند را جمهوری مستقل اندونزی اعلام کرد.
هلندیها پس از چهار سال جنگ متناوب
ولی وحشیانه، تحت فشار بین المللی استقلال اندونزی را در 1949 پذیرفتند. حکومت سوکارنو به طور فزایندهای اقتدار طلب شد و کشور به هرج و مرج اقتصادی گرفتار گردید. او در 1962 گینه نوی هلند را تصرف کرد، که در1962 با عنوان ایریان جایا رسماً ضمیمه شد، هر چند جنبشی جدایی طلب پا برجاست. بین 1963 تا 1966 سوکارنو کوشید با تهاجمات مسلحانه به شمال بورنئو فدراسیون نوپای مالزی را بی ثبات سازد.
ژنرال سوهارتو
توانست با سرکوبی قیام کمونیستی در 1965 و 1966 سیاست ضد امریکایی سوکارنو را وارونه سازد ونهایتا با کمک دانشجویان و ارتش او را برکنار کند. در این مدت حدود 000/80 نفر از اعضای حزب کمونیست کشته شدند. الحاق تیمور شرقی پرتغال در 1976 توسط اندونزی از طرف جامعه بین المللی به رسمیت شناخته نشده است، و عملیات چریکی ملی گرایان محلی ادامه دارد. برنامه جاه طلبانهای برای اسکام مجدد اهالی جاوه به منظور کم کردن جمعیت زیاد این جزیره به مورد اجرا گذاشته شده است ولی این مهاجران جاوه ای با انزجار بومیان جزایر کم نوسعه یافته و دوردست روبرو شدهاند. کشتر تظاهر کنندگان بی سلاح تیموری به دست سربازان اندونزی در 1991 اعتراضات بین المللی را به دنبال داشت.

 

 

تاریخ

تا۱۹۴۲ میلادی اندونزی متعلق به هلند بود و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ تحت اشغال ژاپن در آمد. در ۱۷ اوت ۱۹۴۵، ملیون به رهبری دکتر احمد سوکارنو و دکتر حتی اعلام جمهوری کردند. چهار سال تمام میان نیروهای هلند و اندونزی جنگ بود. در نهایت در سال ۱۹۴۹ موافقت‌نامه‌ای امضا شد که طبق مفاد آن، همه سرزمین اندونزی بجز گینه نو بحکومت موقت (جمهوری) ایالات متحده اندونزی واگذار شد. در۱۶ دسامبر ۱۹۴۹، دکتر سوکارنو به ریاست جمهوری این کشور انتخاب گردید.

 

[ویرایش] جغرافیا

مجموعه‌ای از جزایر (قریب به ۳۰۰۰ جزیره بزرگ و کوچک) است که در جنوب شرقی آسیا در اقیانوس کبیر قرار دارد. سابقاً این جزایر در تصرف هلند و به هندِ هلند موسوم بود ولی بعد از آنکه کشوری مستقل و آزاد گردید، «اندونزی» نام گرفت. مساحت این کشور ۱۹۱۹۰۰۰ کیلومتر مربع و پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می‌شد. شهر مهم آن سورابایا است. این کشور دارای معادن قلع، نفت، ذغال‌سنگ و مس است و توتون، برنج، قهوه و کائوچو جزو محصولات کشاورزی این کشور است.